Trapezewerk
Sonia ziet het niet meer zitten. Ze kwam vorig jaar uit Brazilië met haar man, die hier voor zijn bedrijf aan de slag ging. In een rustige provinciestad barstte ze van de plannen, gemotiveerd om snel Nederlands te leren en te kijken of ze op de een of andere manier met haar eigen beroep, biologe, aan de slag zou komen. Helaas, al snel belandde ze in de trapezerekken van het integratiecircus. Van het kastje naar de muur geslingerd, lang wachten voor een taalcursus, waarin ze alleen aan de computer werd gezet om helemaal in haar eentje te oefenen, oefenen en oefenen. Ze kende geen mens kennen in het forenzenstadje, leerde de taal niet spreken en viel uiteindelijk hard naar beneden, in een diep gat. Zoals Sonia zijn er veel. Vrouwen en mannen die met frisse moed en een koffer vol talenten aankomen, maar dan de harde realiteit ontmoeten.
Advies aan Sonia: om het integratiecircus te overleven moet je over een hoop talenten beschikken: flexibel zijn, stevig in je schoenen staan, geduld hebben maar ook ongeduldig zijn. Doorzetten, lef hebben, open staan, contact durven maken en jezelf de taal en de culturele codes eigen maken. Niet afhankelijk raken van het bureaucratische systeem. Zoek je eigen weg en zoek steun, want het is geen gemakkelijke weg. Vlecht allereerst je eigen vangnet van mensen die je begrijpen en steunen, zodat je geen blauwe plekken overhoudt als je weer een keer naar beneden tuimelt.
Marianne Houben